γέροντος Βασιλείου Γοντικάκη,
…
Αυτός που επέστρεψε ή επιστρέφει βλέπει μόνο την αναξιότητά του («ουκ ειμί άξιος κληθήναι υιός σου»),
Γι’ αυτό διακρίνει και εκπλήσσεται από την αγάπη του Θεού,
Βλέπει τον εαυτό του πρώτο των αμαρτωλών και τους άλλους καθαρούς,
Αυτός ο άνθρωπος αγαπά «καθ’ ομοιότητα του Θεού» (Αββάς Ισαάκ, λόγος πα’), αγαπά με την αγάπη του Θεού, που σώζει και δεν κρίνει,
Δι’ αυτού αγαπά και φανερώνεται μόνον ο Θεός,
Αυτός γίνεται Θεός κατά χάριν και όχι θεολόγος κατά φαντασίαν,
Το πρώτο είναι δύσκολο και δυσεύρετο, το δεύτερο ευτελές και καθημερινό,
Οι αγιαζόμενοι, οι Αγιοι, μας παρηγορούν, μας σώζουν,
Αυτοί μπορούν να αναλάβουν το έργο του πατρός, γιατί λένε την αλήθεια με τον λόγο και τη ζωή τους,
Παρουσιάζουν ότι ο αγώνας τους υπάρχει μέχρι τέλους. Μπορεί ν’ αλλάζη, αλλά δεν τελειώνει, μέχρι να μπη ο άνθρωπος στον τάφο,
Το έργο της μετανοίας ακολουθεί όσο ζούμε,
Η ημέρα της ταφής μας είναι η ώρα του σαββατισμού,
Και μεις, που είμαστε αδύνατοι, που έχομε προβλήματα, τους ακούμε, τους εμπιστευόμαστε το είναι μας, τους πλησιάζομε, θέλομε, όσο γίνεται περισσότερο, να μένωμε κοντά τους,
Γιατί νοιώθουμε ότι μας νοιώθουν, μας ευεργετούν, μας θεραπεύουν, όσο σκληροί κι αν είναι -όταν είναι,
Η φιλανθρωπία τους είναι δραστική, σωτήρια, και η αυστηρότητά τους φιλάνθρωπη,
Χωρίς την αγάπη του Θεού Πατρός και την παρουσία των Αγίων, που κάνουν αισθητή τη στοργή και το φως Του, η ζωή στη γη σκοτεινιάζει και κρυώνει σαν κόλασι,
Οι πολίτες της «μακρινής χώρας» σε καταστρέφουν στέλνοντάς σε να βόσκης χοίρους, πάθη σαρκός. Και οι «δίκαιοι» -τύπου πρεσβύτερου υιού- σε καταδικάζουν δεν δέχονται τη μετάνοιά σου,
Υπάρχει όμως πάντοτε ο Πατέρας που σε γέννησε, σε πονά και σε σώζει,
Το σύμπαν είναι κατοικήσιμο, εφ’ όσον έχομε τον Θεό Πατέρα και τον συνάνθρωπο αδελφό μας,
Αμήν,
απόσπασμα από λόγο του γέροντος Βασιλείου Γοντικάκη, Ιερά Μονή Ιβήρων, 2007,
την ευχή του πατέρα και αδερφού μας να ‘χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του,