David, αναπαυθείς εν ειρήνη το καλοκαίρι του 2024 †,
Νιώθω συνεχώς πως βρίσκομαι στην αρχή,
Είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει ακόμα να κάνω,
Νιώθω σαν να τρέχω σε έναν αγώνα δρόμου μαζί με τον Θεό,
Αυτός πάντα προηγείται κι εγώ ακολουθώ,
Στην αρχή του αγώνα ήμουν ενθουσιασμένος και περίεργος, και όλο βιαζόμουν και αγωνιούσα να μην χάσω τον Θεό από τα μάτια μου,
Αρκετά χρόνια μετά, αυτή η αγωνία να μην χάσω τη θέα του Θεού έχει μετατραπεί σε καλή αγωνία να συνεχίσω να τρέχω και να μην παραιτηθώ,
Ο Θεός πλέον δεν φαίνεται πάντα, εξαφανίζεται πάνω σε λόφους και πίσω από τα δέντρα,
Πρέπει τώρα να στηρίζομαι στην ανάγκη που έχω να Τον εμπιστεύομαι,
Επίσης πρέπει να εξασκούμαι καθημερινά για να διατηρήσω τις δυνάμεις για να μπορώ να συνεχίσω τον αγώνα να μην Τον χάσω, κι ας μην Τον βλέπω,
Όσο συνεχίζει ο αγώνας, τόσο λιγότερα ”yιατί” έχω σχετικά με τον Θεό. Είμαι ήσυχος γιατί ξέρω ότι είναι εδώ, ακόμα κι αν δεν είναι ορατός,
Σιγά-σιγά δεν ανησυχώ πια για το αν θα κερδίσω τον αγώνα,
Σε αυτόν τον φανταστικό αγώνα δρόμου, νιώθω πως το κενό ανάμεσα σε μένα και στον Θεό μικραίνει,
Πλέον δεν έχω την ανάγκη να Τον κυνηγήσω,
Κατά ένα θαυμαστό τρόπο αισθάνομαι ελεύθερος από τις κρυφές ή φανερές πλάνες και τα απατηλά δολώματα που με παραπλανούσαν όλο αυτό το διάστημα,
Συνεχίζω να τρέχω στο μονοπάτι, παίρνω μια στροφή,
Εκεί εξαφανίζονται τα ίχνη Του και νιώθω να με τυλίγει στην αγκαλιά Του,
Δεν με ενδιαφέρει πλέον ο αγώνας,
Είμαι εκεί μαζί με τον Θεό είτε περπατάω, είτε τρέχω, είτε ζω, είτε πεθαίνω,
Αν ο Θεός θέλει, αυτή η στιγμή, όπως τη φαντάζομαι, είναι η στιγμή που η μεταστροφή μου θα έχει ολοκληρωθεί,
Αμήν,
την ευχή του αδερφού μας να ‘χουμε,
απόσπασμα από το βιβλίο της Πέλης Γαλίτη – Κυρβασίλη, ‘Εκείνο που Έψαχνα’, Ιστορίες Ορθόδοξης Μεταστροφής στην Αμερική,