Ο άνθρωπος και οι ρωγμές του

Στα Άρθρα από taxiarhes-moschato


Τι θα ήταν οι άνθρωποι χωρίς τις ρωγμές τους; Τι γίνονται οι άν­θρωποι χωρίς αυτές;

Ρωγμή είναι η θέα του κόσμου μέσα
από τις γρίλιες. Ρωγμή είναι
να κλαις αλλά και να γελάς. Να αγαπάς αυτόν που δεν πρέπει να αγαπήσεις. Και να
το ομολογείς. Να αφήνεις να βλέπουν λίγο πε­ρισσότερο μέσα σου, χαλώντας την
ιδανική εικόνα. Ρωγμή είναι να σκέφτεσαι το ανεπίτρεπτο, εκεί­νο
που δεν περιμένουν οι άλλοι από σένα. Να σκέφτεσαι έξω από τη νόρμα. Να
αναζητείς την αλήθεια. Να πέφτεις. Και να ξανασηκώνεσαι. Ρωγμή είναι να παραδέ­χεσαι
ότι δεν αντέχεις. Να συν­θλίβεσαι μέσα στην καθημερινό­τητα. Να μην αντέχεις
την ομοι­ομορφία. Ρωγμή είναι να ακούς μέσα σου τον δικό σου Θεό. Να τολμάς να
έχεις τον δικό σου Θεό. Εκείνον που γονάτισε στον Κήπο των Ελαιών και με δάκρυα
στα μάτια, δείλιασε. Αμφέβαλε για τη φύση Του ως γιου του Θεού και παραπονέθηκε
για την εγκατάλειψη που βίωσε από τον πατέρα Του.

Ρωγμή δεν είναι να αποφεύγεις τον
σταυρό σου. Για τον καθένα από εμάς, υπάρχει ένας σταυρός που περιμένει, να τον
σηκώσουμε. Είτε αφορά τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής είτε τις εσωτερικές,
πάντα υπάρχει ένα φορτίο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι τα πράγματα είναι όπως
φαίνονται, Η αγάπη και το μίσος είναι δυο αδελφές αγκαλιασμένες. Δεν κιν­δυνεύουν
οι άνθρωποι από αυτές. Πιο πολύ κινδυνεύουν από τη φαντασίωση ότι δεν είναι
άνθρω­ποι. Ότι τίποτα δεν τους κάμπτει, τίποτα δεν τους διαρρηγνύει. Ότι όλα
είναι προβλέψιμα από το δυ­νατό μυαλό τους. Και
φυσικά, ο κίνδυνος γίνεται μεγαλύτερος, όταν νομίζουμε ότι τα πάντα βρίσκονται
υπό έλεγχο.

Μαριαλένα Σπυροπούλου