ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ…

Στα Άρθρα by taxiarhes-moschato

                                                          

Βλέμματα
προς τον ουρανό
χωρίς
αλληλούια.
Χνώτα που
δε βγάζουν
αστερόσκονη
μίσος
μόνο.
Τα
απαλά μας πέλματα
να
τρέχουν
σε
δρόμους κακοτράχαλους,
στον
ίλιγγο.
Τα
απαλά μας χέρια
να
κρατούν
βαριά
όπλα,
να
κερνούν το θάνατο
γενναία.
Τα
απαλά μας χείλη
ξόδεψαν
το
βελούδο
κι
έμειναν
αμήχανες
καμπύλες.
Οι
απαλές ψυχές μας
να
’χουν ξεντυθεί
τη
βασιλική στολή τους
μα να
λαχταρούν,
αχ,
πόσο λαχταρούν
ειρήνη
 δίχως ουλές,
αγάπη
δίχως
όρους,
ζωή
στη
θάλασσα της αιωνιότητας.
Και τα
θυμούνται όλα τούτα
στη
στροφή του χρόνου
σαν να
πρέπει
το όριο
αυτό
 εκκίνηση να κάνει
στη
νοσταλγία τους…
                                                                                        
                           Ειρήνη
Ζαμάνη,
31-12-2018