Αγάπη και ελευθερία

Στα Άρθρα από taxiarhes-moschato

Η αγάπη δεν
μαθαίνεται στα βιβλία. Μόνο η ποίηση μπο­ρεί να την επικαλεσθεί, όπως το Άσμα
Ασμάτων. Ένας ποιητής από την Αραβία διηγείται τα εξής· «ένας άνθρωπος χτυπά
την
πόρτα  του  αγαπημένου.   Αυτός  τον ρωτά· ποιος
είσαι; Ο άνθρωπος απαντά· εγώ είμαι. Ο αγαπη­μένος του λέγει· πήγαινε, δεν ήλθε
ακόμη ο χρόνος για να εισέλθεις. Ύστερα από ένα μακρινό ταξίδι, ξαναμμένος από
φλόγα, ξανάρχεται ο δυστυχισμένος και πλησιάζει την πόρτα του αγαπημένου. Χτυπά
και ο αγαπημένος ρωτά· ποιος είναι; Ο άνθρωπος απαντά· είσαι συ. Τότε, απαντά ο
αγαπημένος, μπορείς να έλθεις κοντά μου
».


Όπως ο Υιός
γεννήθηκε προαιωνίως, έτσι ο άνθρωπος πού διαλέγει την αλήθεια, γεννιέται από
αυτήν και τη δια­λέγει αιώνια, και κάθε φορά τη ζει εκ νέου. Το μόνο αντι­κείμενο
που θα μπορούσε μια ελευθερία να το γυρεύει και να το επιθυμεί είναι να
περιλάβει μέσα της το αχώρητο — ένα πράγμα απόλυτα έξω από τη λογική, χωρίς
θεμέλιο μέσα στον κόσμο και όμως απόλυτα επιβεβλημένο. Είναι κάτι παράλογο,
όπως το γεγονός ότι πρώτος ο Θεός μας αγάπησε (Α´ Ιω. 4, 10) και μας
έδωσε τη δυνατότητα να προαισθανθούμε κάτι από τη θεία ελευθερία. Στην αγάπη
του, ο Θεός μας αγαπά ανιδιοτελώς, χωρίς καμιά αξιομισθία από μέρους μας. Έτσι
η αγάπη Του πάντοτε είναι ένα δώρο πού εμπνέει την ελευθερία της δικής μας αντα­ποκρίσεως.

π. Παύλος
Ευδοκίμωφ