Μια παρέλαση…

Στα Άρθρα by taxiarhes-moschato

                               
                                             
Ένα γαλάζιο γελαστό
                                             
σαν από άφθαρτη ημέρα,
                                             
τ’ άνθη της νεραντζιάς
                                             
να μυρώνουν τον αττικό αέρα.
                                            
Ο ήλιος να συναντά
                                            
εφάμιλλο λευκό στη φουστανέλα,
                  
                          δόξας
θάμβος σκιά θανάτου
                                            
μιαν ιδέα.
                                            
Εκεί ψηλά, αλόγατα κι
                                            
ανήσυχοι ιππείς
                 
                           σκύβουν
να δουν
                                            
τη λεωφόρο ζωφόρο.
                                            
Κι ακόμα ψηλότερα
                                            
ο αϊ-Γιώργης
                          
                  πρόμαχος.
                                            
Όποτε μέσα  κι έξω μου
                                            
με δράκοντες πολεμώ,
                                            
της φυλής μου χούϊ,
                           
                 στρατηγό
και γκόλφι μου
                                            
να τονε καλώ.
                                                                                           
Ειρήνη Ζαμάνη