Μ’ ΑΚΟΥΣ;

Στα Άρθρα by taxiarhes-moschato



Κι εναι χρόνος μιά μεγάλη κκλησία, μ’ κος που κάποτε ο φιγορες Τν γίων Βγάζουν δάκρυ ληθινό, μ’ κος
Ο καμπάνες νοίγουν ψηλά, μ’ κος
να πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οἱ ἄγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω, μ’ κος
κανείς κι οἱ δύο μαζί, μ’ κος;

(Ἀπό τό Μονόγραμμα τοῦ Ὀδ. Ἐλύτη)